Bila watak utama mula berubah jadi harimau putih bersinar biru, aku terus terdiam. Bukan sebab kesan khas gila, tapi sebab emosi dia sampai ke tulang. Dalam Dia Kucing? Bukan, Dia Raja!, setiap detik evolusi bukan sekadar kuasa, tapi pengorbanan. Aku rasa macam ikut dia bertarung dalam jiwa sendiri. Siapa kata jadi kuat tak perlu bayar harga?
Masa sistem bunyi 'mulakan evolusi Super S', aku dah tahu ini bukan biasa-biasa. 30,000 mata evolusi? Itu bukan angka, itu nyawa! Dalam Dia Kucing? Bukan, Dia Raja!, setiap pilihan ada akibat. Aku suka cara cerita ni tak bagi kita senang-senang dapat kuasa. Kena bayar, kena sakit, kena hilang sesuatu. Baru rasa nyata!
Walaupun dia musuh, aku tetap kagum dengan raksasa berjambang putih tu. Kuasa dia bukan main-main, batu-batu terbang, langit gelap, semua sebab dia marah. Tapi dalam Dia Kucing? Bukan, Dia Raja!, walaupun penjahat pun ada kedalaman. Aku rasa dia bukan jahat semata-mata, mungkin ada sebab kenapa dia jadi macam tu. Penjahat yang buat kita fikir, bukan sekadar nak lawan.
Masa watak biru lari dari hujan meteor, aku sampai gigit kuku! Kamera ikut dia dari atas, bawah, sisi — semua sudut buat aku rasa macam aku pun dalam tu. Dalam Dia Kucing? Bukan, Dia Raja!, aksi bukan sekadar cantik, tapi penuh tekanan. Aku rasa nafas dia, peluh dia, ketakutan dia. Itu yang buat aku tak boleh lepas alat kawalan jauh!
Bila harimau putih muncul, mata biru bersinar, aku terus tahu — ini bukan binatang biasa. Ini simbol kuasa, kebebasan, dan mungkin... jiwa watak utama. Dalam Dia Kucing? Bukan, Dia Raja!, transformasi bukan fizikal saja, tapi spiritual. Aku rasa harimau tu adalah versi sebenar dia yang selama ini terpendam. Siapa sangka kucing boleh jadi raja?