ฉากแรกที่เราเห็นคือทางเดินที่ยาวเหยียดของโรงพยาบาล แสงไฟสีขาวสว่างจ้าสะท้อนลงบนพื้นเงางาม ให้ความรู้สึกเย็นชาและไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก ราวกับว่าสถานที่แห่งนี้คือจุดตัดสินชะตาชีวิตของใครหลายคน ตัวละครชายในชุดสูทสีเทาเข้มเดินจูงมือกับผู้หญิงในชุดสีฟ้าอ่อนเข้ามาอย่างช้าๆ ท่าทางของเขาดูมั่นคงแต่แฝงไปด้วยความกังวลบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในดวงตา เราสามารถสังเกตได้ว่าจังหวะการก้าวเดินของเขานั้นไม่สม่ำเสมอ บ่งบอกถึงภาวะจิตใจที่กำลังสั่นคลอนอย่างหนัก เมื่อโชคชะตาไม่เข้าข้างความรัก ความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนจะแน่นแฟ้นกลับถูกทดสอบด้วยสถานการณ์ที่ไม่คาดฝัน เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังเป็นจังหวะเดียวที่ได้ยินในยามแรก ก่อนที่จะถูกตัดขาดลงโดยทันทีเมื่อปรากฏร่างของหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่แต่งกายด้วยชุดสีเบจประดับเลื่อมระยิบระยับ ชุดของเธอโดดเด่นท่ามกลางความขาวโพลนของโรงพยาบาล ราวกับเธอคือจุดศูนย์กลางของพายุที่กำลังจะก่อตัวขึ้น การเผชิญหน้าครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญอย่างแน่นอน สายตาที่มองกันเต็มไปด้วยความหมายที่ซ่อนเร้น คำพูดที่ไม่ได้เอ่ยออกมาแต่สื่อสารผ่านแววตา