ฉากเปิดเรื่องในโรงพยาบาลดูตึงเครียดมาก การเดินเข้ามาของชายชุดสูททำให้บรรยากาศเปลี่ยนทันที เหมือนมีบางอย่างซ่อนอยู่เบื้องหลังรอยยิ้มของผู้หญิงในชุดสีม่วง เรื่องราวใน ชีวิตที่พังทลาย เริ่มน่าสนใจตั้งแต่ต้นจนจบ
การเผชิญหน้าระหว่างตัวละครหลักเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ซับซ้อน สายตาที่มองกันบอกเล่าเรื่องราวมากกว่าคำพูด ฉากในห้องผู้ป่วยทำให้รู้สึกอึดอัดและลุ้นไปกับตัวละคร ชีวิตที่พังทลาย สะท้อนความสัมพันธ์ที่เปราะบางได้ดีมาก
นักแสดงทุกคนถ่ายทอดอารมณ์ได้ยอดเยี่ยม โดยเฉพาะฉากที่ผู้หญิงในชุดสีม่วงแสดงอาการตกใจและโกรธแค้น ทำให้คนดูรู้สึกเหมือนอยู่ในเหตุการณ์จริง เรื่องราวใน ชีวิตที่พังทลาย ทำให้เราตั้งคำถามเกี่ยวกับความไว้วางใจ
การใช้แสงและสีในฉากต่างๆ สร้างอารมณ์ได้ดีมาก ฉากในห้องผู้ป่วยที่มีโทนสีเย็นทำให้รู้สึกเหงาและโดดเดี่ยว ในขณะที่ฉากอื่นที่มีแสงอุ่นกลับให้ความรู้สึกอบอุ่น ชีวิตที่พังทลาย ใช้เทคนิคนี้ได้อย่างชาญฉลาด
ความสัมพันธ์ระหว่างตัวละครหลักดูซับซ้อนและมีหลายชั้น การโต้ตอบกันแต่ละครั้งเต็มไปด้วยความหมายแฝง ทำให้คนดูต้องคอยตีความว่าใครพูดอะไรและหมายถึงอะไร ชีวิตที่พังทลาย นำเสนอความสัมพันธ์แบบนี้ได้น่าสนใจมาก