ความเจ็บปวดในวันเกิดและความทรงจำที่ถูกลืม
กล่องความทรงจำสีจาง
การเปิดกล่องไม้เก่าๆ แล้วพบกระดาษโน้ตสีพาสเทลที่เขียนด้วยลายมือเด็กๆ เป็นฉากที่เรียกน้ำตาได้ทันที มันเหมือนการย้อนเวลากลับไปหาความบริสุทธิ์ในอดีต ตัดสลับกับภาพปัจจุบันที่ตัวละครต้องเผชิญความจริงโหดร้าย เรื่องราวในหลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม เล่นกับความรู้สึกคนดูได้เก่งมาก โดยเฉพาะรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ซ่อนความหมายใหญ่โต
แว่นดำกับไม้เท้า
ตัวละครชายใส่แว่นดำถือไม้เท้าดูเท่และลึกลับมาก ท่าทางมั่นใจแต่กลับซ่อนความเปราะบางบางอย่างไว้ ฉากที่เขาปรากฏตัวในงานเลี้ยงดูมีพลังและดึงดูดสายตาสุดๆ การแต่งตัวและบุคลิกของเขาทำให้สงสัยว่าเขาคือใครกันแน่ในหลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม และมีความเชื่อมโยงอย่างไรกับสาวน้อยผู้เศร้าสร้อย
อ้อมกอดที่ปลอบประโลม
ฉากที่แม่บ้านกอดสาวน้อยทั้งที่ทั้งคู่ต่างร้องไห้ เป็นโมเมนต์ที่อบอุ่นและสะเทือนใจที่สุด มันแสดงให้เห็นว่าแม้จะไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไข แต่ความรักและความห่วงใยที่มีให้กันนั้นแท้จริงแค่ไหน การแสดงของนักแสดงทั้งสองคนธรรมชาติมาก จนคนดูอย่างเราอินไปตามๆ กันในหลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม
เด็กน้อยในจินตนาการ
ฉากที่ปรากฏภาพเด็กๆ ยืนเรียงแถวในห้องว่างเปล่า ช่างสร้างบรรยากาศแปลกประหลาดและน่าค้นหา เด็กคนหนึ่งถือกล่องไม้เหมือนในฉากปัจจุบัน ทำให้สงสัยว่านี่คือความทรงจำหรือภาพนิมิตกันแน่ เรื่องราวในหลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม ดูจะเล่นกับมิติของเวลาและความทรงจำได้น่าสนใจมาก
ข้อความที่อ่านแล้วใจสั่น
การที่ตัวละครค่อยๆ อ่านข้อความในกระดาษโน้ตทีละใบ แล้วสีหน้าเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ช่างสร้างความตึงเครียดให้คนดูอยากรู้ว่าข้อความนั้นเขียนว่าอะไร มันเหมือนการค่อยๆ เปิดเผยความลับที่ซ่อนมานาน เรื่องราวในหลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม ใช้เทคนิคการเล่าเรื่องแบบนี้ได้เก่งมาก ทำให้คนดูติดหนึบ
ชุดสีชมพูกับน้ำตา
ชุดเดรสสีชมพูระยิบระยับที่ดูหรูหราแต่กลับถูกสวมใส่โดยสาวน้อยที่กำลังร้องไห้กินข้าว สร้างความขัดแย้งทางอารมณ์ที่ทรงพลังมาก มันเหมือนสัญลักษณ์ของชีวิตที่ดูสวยงามแต่ภายในกลับเต็มไปด้วยรอยร้าว การออกแบบเครื่องแต่งกายในหลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม ช่วยเสริมอารมณ์เรื่องได้เป็นอย่างดี
ประตูที่ปิดและเปิด
ฉากสุดท้ายที่สาวน้อยเดินออกจากห้องแล้วปิดประตูเบาๆ ช่างให้ความรู้สึกเหมือนการปิดบทหนึ่งและเปิดบทใหม่ของชีวิต การเคลื่อนไหวช้าๆ และสีหน้าที่เต็มไปด้วยความตัดสินใจ ทำให้คนดูรู้ว่าเธอพร้อมจะเผชิญหน้ากับความจริงแล้ว เรื่องราวในหลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม จบฉากนี้ได้อย่างสวยงามและมีความหมาย
น้ำตาที่กลืนลงคอ
ฉากที่สาวน้อยในชุดสีชมพูพยายามกินข้าวทั้งที่น้ำตาไหลพราก ช่างทำเอาใจสลายจริงๆ ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับแม่บ้านดูซับซ้อนและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ การแสดงออกทางสีหน้าของตัวละครสื่ออารมณ์ได้ลึกซึ้งมาก จนอดไม่ได้ที่จะอินไปกับเรื่องราวในหลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม ที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยปมดราม่าหนักๆ แบบนี้