ฉากเปิดในเรื่องนี้พาเราเข้าสู่บรรยากาศที่เงียบงันและเต็มไปด้วยความตึงเครียดภายในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาล ผนังสีขาวสะอาดตาตัดกับชุดเจ้าบ่าวสีดำสนิทของชายหนุ่มที่วิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ ใบหน้าของเขาระบุชัดถึงความตกใจและความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ภายในดวงตาคู่ที่ควรจะเปี่ยมล้นด้วยความยินดีกลับเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยสีแดงและเหงื่อ ราวกับว่าโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้าเขา ความเป็นจริงที่โหดร้ายกำลังรออยู่เบื้องหน้าประตูห้องนี้ และเขากำลังจะต้องเผชิญกับมันโดยไม่มีโอกาสได้เตรียมใจมาก่อนเลยแม้แต่นิดเดียว เมื่อเขาก้าวเข้าไปในห้อง ภาพที่เห็นคือหญิงสาวที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย ชุดผู้ป่วยลายทางสีฟ้าขาวดูบางเบาและเปราะบางเกินกว่าจะปกป้องเธอจากภัยอันตรายใดๆ ได้ ผมยาวสีดำของเธอกระจายอยู่บนหมอนสีขาว ใบหน้าเรียบนิ่งไม่มีร่องรอยของการตื่นรู้ ราวกับเธอกำลังหลับใหลอยู่ในภวังค์ที่ไม่มีวันตื่น ชายหนุ่มในชุดทักซิโดเดินเข้าไปใกล้เตียงอย่างช้าๆ มือของเขาสั่นเทาขณะที่จะเอื้อมไปสัมผัสราวเตียง ราวกับว่าเขากลัวว่าหากเขาแตะต้องเธอ เธออาจจะหายไปตลอดกาล ความรู้สึกของ