บรรยากาศในเรื่อง ข้าหรือเนี่ย หวงโฮ่ว มันอึดอัดจนหายใจไม่ออกเลยนะ แค่เห็นสีหน้าของหญิงชุดชมพูที่ร้องไห้ก็รู้สึกสงสารจับใจ การที่คนที่มีอำนาจสูงสุดนั่งอ่านหนังสืออย่างสบายใจ ในขณะที่คนอื่นต้องก้มหัวให้ มันคือภาพสะท้อนของระบบศักดินาที่โหดร้ายจริงๆ ดูแล้วรู้สึกอินกับบทบาทตัวละครมาก อยากเอาใจช่วยคนอ่อนแอสุดๆ
ต้องชื่นชมนักแสดงนำในเรื่อง ข้าหรือเนี่ย หวงโฮ่ว มาก โดยเฉพาะตอนที่ยิ้มมุมปากแล้วสายตาเย็นชา มันสื่อถึงความร้ายกาจที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความงามได้ดีมาก ฉากที่นางขยี้มือตัวเองเบาๆ ก่อนที่จะสั่งลงโทษคนอื่น มันคือรายละเอียดเล็กๆ ที่ทำให้ตัวละครดูมีมิติและน่ากลัวในเวลาเดียวกัน การแสดงระดับนี้หาได้ยากในซีรีส์สั้นทั่วไป
ชอบฉากที่ถ่ายทำในท้องพระโรงของเรื่อง ข้าหรือเนี่ย หวงโฮ่ว มาก การจัดแสงและองค์ประกอบภาพทำให้ดูยิ่งใหญ่สมกับเป็นวังหลวง พรมสีแดงตัดกับชุดสีม่วงของนางเอกแล้วดูโดดเด่นมาก ฉากที่นางเอกนั่งบนบัลลังก์แล้วมีคนคอยป้อนองุ่นให้ มันสื่อถึงความสุขสบายบนความทุกข์ของผู้อื่นได้ชัดเจน ดูแล้วรู้สึกขนลุกกับอำนาจที่ไร้ขีดจำกัด
ดูเรื่อง ข้าหรือเนี่ย หวงโฮ่ว แล้วรู้สึกว่ามันไม่ใช่แค่การทะเลาะกันธรรมดา แต่มันมีปมลึกๆ ซ่อนอยู่ การที่หญิงชุดชมพูต้องมาคุกเข่าขอโทษทั้งน้ำตา มันทำให้คนดูอยากรู้ว่าเธอไปทำผิดอะไรมา หรือว่านางเอกแค่ต้องการแสดงอำนาจกันแน่ ความคลุมเครือของเนื้อเรื่องทำให้เราต้องติดตามตอนต่อไปอย่างใจจดใจจ่อจริงๆ
ต้องยกนิ้วให้ฝ่ายเครื่องแต่งกายในเรื่อง ข้าหรือเนี่ย หวงโฮ่ว เลย ชุดสีม่วงปักลายละเอียดมาก ดูแล้วรู้เลยว่าใช้งบสร้างสูง เครื่องประดับบนศีรษะของนางเอกก็วิจิตรบรรจงเข้ากับบุคลิกตัวละครเป๊ะๆ ส่วนชุดสีเขียวของสาวรับใช้ก็ดูเรียบง่ายแต่สวยงาม การแต่งกายแต่ละชุดช่วยบอกเล่าสถานะทางสังคมของตัวละครได้โดยไม่ต้องมีคำบรรยายเลย
ดูฉากที่นางเอกในเรื่อง ข้าหรือเนี่ย หวงโฮ่ว สั่งลงโทษคนอื่นแล้วรู้สึกสะใจแปลกๆ นะ แม้จะดูโหดร้ายแต่ก็เข้าใจว่าเธอต้องสร้างบารมี การที่เธอเคี้ยวองุ่นช้าๆ ในขณะที่คนอื่นต้องก้มหน้ายอมรับชะตากรรม มันคือฉากที่แสดงถึงอำนาจเบ็ดเสร็จได้อย่างน่าทึ่ง ใครที่ชอบแนวตบตีแย่งชิงอำนาจในวังต้องไม่พลาดเรื่องนี้เลย รับรองว่าดูแล้ววางไม่ลง
เห็นฉากแรกที่นางเอกในชุดสีม่วงเดินออกมา ก็รู้เลยว่านางต้องเป็นบอสใหญ่แน่นอน แววตาที่มองคนอื่นแบบเหยียดๆ มันดูแพงและดูลึกลับมาก ชอบตรงที่เรื่อง ข้าหรือเนี่ย หวงโฮ่ว ไม่ได้นำเสนอแค่ความสวย แต่เน้นไปที่อำนาจและการกดขี่ทางจิตใจด้วย ฉากที่นางกินองุ่นแล้วให้อีกคนคุกเข่า มันสะท้อนสถานะได้ชัดเจนโดยไม่ต้องพูดเยอะเลย