การจากลาและความเข้าใจผิด
เมื่อความทรงจำคือคำสาป
พล็อตเรื่องน่าสนใจมากกับการใช้เทคโนโลยีลบความทรงจำเพื่อหนีจากความเจ็บปวด ฉากในห้องแล็บที่เสี่ยวเยว่นอนอยู่บนเตียงพร้อมผ้าปิดตา สื่อถึงการตัดขาดจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง เรื่อง (พากย์เสียง)หลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม เล่นกับความรู้สึกคนดูได้ดีมาก โดยเฉพาะตอนที่พี่ชายพยายามตามหาแต่สายเกินไป มันสะท้อนให้เห็นว่าบางความทรงจำก็เจ็บปวดเกินกว่าจะแบกรับไหว
น้ำตาแห่งการรอคอย
ดูแล้วจุกอกมากกับฉากที่เสี่ยวเยว่รอพี่ชายกลับบ้านแต่กลับถูกปฏิบัติเหมือนคนแปลกหน้า ความสัมพันธ์ในครอบครัวที่แตกสลายถูกถ่ายทอดออกมาได้เจ็บปวดสุดๆ ใน (พากย์เสียง)หลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม ฉากที่แม่บุญธรรมพยายามปกป้องแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ยิ่งทำให้คนดูรู้สึกสงสารนางเอกจับใจ อยากให้เธอได้มีความสุขบ้างหลังจากผ่านเรื่องร้ายๆ มาเยอะ
การกลับมาที่สายเกินไป
ฉากไคลแม็กซ์ที่พี่ชายวิ่งตามรถไปแต่ไม่ทัน เป็นฉากที่บีบหัวใจมาก! การที่เสี่ยวเยว่ตัดสินใจลบความทรงจำทิ้ง เป็นการปิดจบที่ทั้งเศร้าและเข้าใจได้ ในเรื่อง (พากย์เสียง)หลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม การตัดสลับระหว่างอดีตที่อบอุ่นกับปัจจุบันที่เย็นชา ทำให้เห็นความเปลี่ยนแปลงของตัวละครได้ชัดเจนมาก ดูแล้วน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัวเลยค่ะ
รอยแผลที่มองไม่เห็น
ชอบการดำเนินเรื่องที่ค่อยๆ เผยปมทีละนิด ตั้งแต่ฉากงานเลี้ยงหรูที่ดูสวยงามแต่ซ่อนความขัดแย้งไว้ข้างใน ไปจนถึงฉากในห้องทดลองที่ดูเย็นชาแต่เต็มไปด้วยอารมณ์ เรื่อง (พากย์เสียง)หลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม ทำให้เราตั้งคำถามว่าถ้าเป็นเรา จะเลือกจำหรือเลือกลืมดี? การแสดงของนักแสดงทุกคนสมจริงมาก โดยเฉพาะฉากที่เสี่ยวเยว่ตัดสินใจปิดสวิตช์เครื่อง
ความลับใต้หน้ากาก
ฉากเปิดเรื่องทำเอาขนลุก! การที่เสี่ยวเยว่ถูกครอบครัวทอดทิ้งทั้งที่รอคอยการกลับมาของพี่ชาย สร้างปมดราม่าที่เจ็บปวดมาก โดยเฉพาะฉากที่เธอถูกผลักไสไล่ส่งในงานเลี้ยง ยิ่งดูยิ่งอินกับอารมณ์ตัวละคร ในเรื่อง (พากย์เสียง)หลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม การแสดงสีหน้าของนางเอกตอนถูกทำร้ายจิตใจสมจริงจนน่ากลัว อยากให้รีบแก้แค้นเร็วๆ เลยค่ะ