การตื่นขึ้นและความลืมเลือน
เทคโนโลยีที่โหดร้าย
บรรยากาศในห้องทดลองดูเย็นชาและน่ากลัวมาก แม้ทุกคนจะยินดีที่การทดลองสำเร็จ แต่สีหน้าของหญิงสาวกลับเต็มไปด้วยความสับสน การที่เธอถามว่าพวกเราคือใคร เหมือนมีดมาแทงใจคนดู ฉากที่เธอเดินหนีออกไปอย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางแสงไฟยิ่งตอกย้ำความเหงา ดูใน (พากย์เสียง)หลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม แล้วรู้สึกสงสารจับใจ อยากให้เธอจำอะไรได้บ้าง
รอยยิ้มที่ซ่อนความเจ็บปวด
ชอบฉากจบที่เธอเดินยิ้มทั้งที่น้ำตาของคนดูไหลไม่หยุด มันคือการปลดปล่อยหรือการลืมเลือนกันแน่ การที่เธอไม่หันกลับไปมองใครเลย แสดงว่าเธอเลือกที่จะเริ่มต้นใหม่จริงๆ หรือแค่ระบบความจำถูกลบไปแล้วกันแน่ รายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างแววตาที่ว่างเปล่าทำให้เรื่องนี้ดูมีมิติมาก ใครที่ยังไม่ได้ดู (พากย์เสียง)หลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม รีบไปดูเลย
บทสรุปที่ไม่มีใครต้องการ
ตอนแรกคิดว่าเรื่องจะจบแบบแฮปปี้เอ็นดิ้ง แต่พอเห็นปฏิกิริยาของเธอที่เหมือนคนแปลกหน้า ก็รู้ว่านี่คือโศกนาฏกรรมชัดๆ พระเอกพยายามจะกอดเธอแต่เธอกลับถอยหนี ฉากนี้ทำเอาจุกในอกมาก การสูญเสียความทรงจำอาจจะดีกว่าการสูญเสียคนที่รักไปเลยก็ได้มั้ง ดู (พากย์เสียง)หลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม จบแล้วยังนั่งคิดไม่ตกเลย
อิสระที่แลกมาด้วยความทรงจำ
ข้อความตอนท้ายที่ว่าตั้งแต่นี้ไปมอบดอกไม้ให้ตัวเอง แปลว่ามอบดอกไม้ให้ตัวเองตั้งแต่นี้เป็นต้นไป ดูแล้วซึ้งมาก เธออาจจะลืมทุกคนแต่เธอได้กลับมาเป็นตัวเองอีกครั้ง แม้ฉากหน้าจะดูมีความสุขแต่คนดูรู้ดีว่าข้างในมันว่างเปล่าแค่ไหน การแสดงของนักแสดงทุกคนสมจริงมาก โดยเฉพาะฉากที่พ่อแม่ร้องไห้ ดู (พากย์เสียง)หลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม แล้วเข้าใจคำว่าเสียสละมากขึ้น
ความทรงจำที่หายไป
ฉากที่หญิงสาวเดินออกมาจากแสงสว่างทำให้ใจสั่นมาก เหมือนเธอเกิดใหม่จริงๆ แต่สายตาที่มองคนรอบข้างกลับว่างเปล่าและแปลกแยก การแสดงสีหน้าของพระเอกที่พยายามเรียกชื่อเธอแต่เธอไม่จำอะไรเลย ช่างเจ็บปวดเหลือเกิน ดูแล้วน้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว เรื่องราวใน (พากย์เสียง)หลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม ทำให้เราตั้งคำถามว่าถ้าความทรงจำหายไป ความรักจะยังอยู่ไหม