การชดเชยและความปรารถนาดี
บ้านหลังใหม่กับความลับเก่า
การเปลี่ยนฉากจากโรงพยาบาลมาที่บ้านหรูดูทันสมัยตัดกับอารมณ์หม่นหมองของตัวละครได้เป็นอย่างดี ฉากที่พระเอกเดินเข้ามาแล้วเห็นภาพความทรงจำซ้อนทับกันช่างเป็นเทคนิคการเล่าเรื่องที่ชาญฉลาดมากค่ะ ทำให้เราสงสัยว่าแท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่ระหว่างเขากับน้องสาว การที่เขายังจำเรื่องพับนกกระดาษได้แสดงให้เห็นว่าความทรงจำลึก ๆ ยังไม่หายไปไหนสักนิด ติดตามต่อใน (พากย์เสียง)หลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม อยากรู้ตอนต่อไปใจจะขาดแล้ว
นกกระดาษกับความหวัง
ชอบฉากย้อนอดีตที่น้องสาวพับนกกระดาษให้พี่ชายมากค่ะ มันคือสัญลักษณ์ของความหวังและความรักที่บริสุทธิ์ แม้พี่ชายจะมองไม่เห็นแต่เขาก็ยังสัมผัสได้ถึงความรักนั้น ฉากนี้ทำให้เราน้ำตาซึมจริง ๆ ค่ะ ความสัมพันธ์ของพี่น้องคู่นี้ช่างน่าอิจฉาและน่าสงสารในเวลาเดียวกัน การที่พระเอกพยายามจะจำเรื่องราวในอดีตให้ได้แสดงให้เห็นว่าเขารักน้องสาวมากแค่ไหน ดูแล้วต้องเตรียมทิชชู่ไว้เยอะ ๆ นะคะสำหรับ (พากย์เสียง)หลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม
ปมในอดีตที่ตามหลอกหลอน
พล็อตเรื่องน่าสนใจมากค่ะ การที่พระเอกต้องมาเผชิญหน้ากับความจริงที่ว่าเขาอาจจะเป็นสาเหตุที่ทำให้ตัวเองและคนอื่นต้องเจ็บปวด มันคือบททดสอบที่โหดร้ายมาก การแสดงของนักแสดงนำถ่ายทอดความสับสนและความเจ็บปวดออกมาได้ดีมาก ทำให้คนดูอย่างเราอยากเข้าไปกอดให้กำลังใจเขาจริง ๆ ฉากที่เขากอดน้องสาวแล้วพูดว่าขอโทษ ช่างเป็นฉากที่เรียกน้ำตาได้มากจริง ๆ ค่ะ เรื่องราวใน (พากย์เสียง)หลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม ดราม่าหนักมากแต่ก็สนุกจนวางไม่ลง
การเริ่มต้นใหม่ที่ยากลำบาก
ดูแล้วรู้สึกสะเทือนใจมากค่ะ กับเรื่องราวของพระเอกที่ต้องเริ่มนับหนึ่งใหม่โดยไม่มีอดีต ความพยายามของเขาที่จะจำเรื่องราวต่าง ๆ ได้ทำให้เราเห็นถึงความเข้มแข็งที่อยู่ภายในตัวเขา ฉากที่เขาจับตุ๊กตากระต่ายแล้วความทรงจำผุดขึ้นมาเป็นภาพซ้อน ช่างเป็นงานภาพที่สวยงามและเศร้ามากค่ะ ทำให้เรารู้สึกถึงความสำคัญของความทรงจำที่มีต่อชีวิตคนเรา เรื่องราวใน (พากย์เสียง)หลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม สอนให้เรารู้จักคุณค่าของปัจจุบันและคนที่อยู่รอบตัวเราจริง ๆ ค่ะ
ความทรงจำที่หายไป
ฉากเปิดเรื่องในโรงพยาบาลช่างบีบหัวใจเหลือเกินค่ะ ความสับสนของพระเอกที่จำอะไรไม่ได้ทำให้คนดูอย่างเราเป็นห่วงมาก โดยเฉพาะปฏิกิริยาของเพื่อนและครอบครัวที่พยายามจะบอกความจริงแต่ก็กลัวเขาจะรับไม่ไหว การแสดงสีหน้าของนักแสดงแต่ละคนสื่ออารมณ์ได้ดีมาก ดูแล้วอินไปกับความเจ็บปวดที่ซ่อนอยู่ในสายตาของทุกคน เรื่องราวใน (พากย์เสียง)หลับเพื่อจบ ลืมเพื่อเริ่ม ทำให้เรารู้สึกเหมือนได้เข้าไปอยู่ในเหตุการณ์จริง ๆ เลยค่ะ