ชอบการดำเนินเรื่องในรักสายฟ้าแลบที่ค่อยๆ เผยความสัมพันธ์ผ่านรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ อย่างการสั่งอาหารหรือการเดินออกจากร้านพร้อมกัน หญิงสาวในชุดสีเขียวดูสง่างามท่ามกลางร้านบะหมี่ธรรมดาๆ ส่วนชายหนุ่มในชุดสูทก็ดูอบอุ่นเมื่ออยู่ข้างเธอ ฉากจบที่เขายื่นถุงพลาสติกให้เธอช่างเป็นโมเมนต์ที่เรียบง่ายแต่กินใจมาก
การจับคู่ตัวละครในรักสายฟ้าแลบทำได้ดีมาก ชายหนุ่มผู้ดูเคร่งขรึมในชุดสูทกับหญิงสาวผู้สดใสในชุดเดรสสีเขียว สร้างเคมีที่ลงตัวเวลาพวกเขานั่งกินบะหมี่ด้วยกัน ฉากที่เธอทำท่าทางเขินอายขณะเขามองเธอทำให้คนดูใจละลาย การเดินออกจากร้านพร้อมกันยิ่งตอกย้ำว่าพวกเขาเป็นคู่ที่สมบูรณ์แบบสำหรับกันและกัน
ชอบการใส่รายละเอียดในรักสายฟ้าแลบ อย่างฉากที่พนักงานเสิร์ฟบะหมี่มาให้ หรือตอนที่หญิงสาวจับท้องตัวเองก่อนเดินออกจากร้าน มันสื่อถึงเรื่องราวที่ใหญ่กว่าแค่การกินข้าวธรรมดา การที่ชายหนุ่มยื่นถุงอาหารให้เธอตอนจบเหมือนเป็นการดูแลเอาใจใส่ที่ละเอียดอ่อน คนดูรู้สึกได้ถึงความห่วงใยที่มีต่อกันผ่านฉากง่ายๆ เหล่านี้
ฉากในร้านบะหมี่ของรักสายฟ้าแลบสร้างบรรยากาศได้ดีมาก ไม้โต๊ะเก่าๆ กับชามบะหมี่ร้อนๆ ทำให้รู้สึกเหมือนได้เข้าไปนั่งอยู่ในร้านจริงๆ การที่ตัวละครหลักทั้งสองนั่งกินอาหารด้วยกันอย่างเงียบๆ แต่เต็มไปด้วยความเข้าใจกัน มันสื่อถึงความรักที่ไม่ต้องพูดเยอะแต่รู้สึกได้ผ่านสายตาและการกระทำเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างมื้ออาหาร
รักสายฟ้าแลบสอนให้เราเห็นว่าความรักไม่จำเป็นต้องพูดออกมาเสมอไป ฉากที่ชายหนุ่มกับหญิงสาวกินบะหมี่ด้วยกันโดยแทบไม่ต้องคุยกัน แต่สายตาสื่อความหมายทุกอย่าง การที่เขาดูแลเธอตอนเดินออกจากร้านและยื่นถุงอาหารให้ แสดงถึงความใส่ใจที่แท้จริง คนดูรู้สึกอบอุ่นหัวใจกับความสัมพันธ์แบบนี้มาก