ชอบจังหวะการเล่าเรื่องในรักสายฟ้าแลบ มาก โดยเฉพาะตอนที่มีการส่งต่อมือถือเพื่อดูรายชื่อพนักงาน มันเหมือนระเบิดเวลาที่ค่อยๆ เดินถอยหลัง ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของตัวละครหญิงชุดดำ สีหน้าที่พยายามเก็บอาการแต่สายตาบอกทุกอย่าง มันคือศิลปะการแสดงที่ทำให้คนดูอย่างเราต้องลุ้นตามไปด้วยว่าเรื่องจะจบยังไง
ดูรักสายฟ้าแลบ แล้วรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังนั่งอยู่ในเหตุการณ์นั้นจริงๆ ฉากที่ผู้ชายพยายามแก้ตัวด้วยท่าทางประหม่า มันสะท้อนความจริงใจที่ขาดหายไปได้อย่างดีเยี่ยม การที่ผู้หญิงชุดฟ้าพยายามช่วยเคลียร์สถานการณ์ก็ทำให้เห็นมิตรภาพที่แท้จริง ท่ามกลางความวุ่นวายนี้ ใครกันแน่คือคนโกหกกันแน่ ต้องติดตามต่อ!
จุดพีคของรักสายฟ้าแลบ อยู่ที่ฉากหญิงชุดดำนั่งอ่านแชทแล้วสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ข้อความถามว่าอยู่ที่ไหนกับคำตอบที่ดูปกติแต่กลับซ่อนความหมายลึกซึ้ง มันคือความละเอียดอ่อนของคนเขียนบทที่ทำให้คนดูต้องกลับมาคิดตามว่าจริงๆ แล้วสามีของเธออยู่ที่ไหนกันแน่ ความสงสัยนี้แหละที่ทำให้เรื่องน่าติดตามขึ้นเป็นกอง
ฉากจบของรักสายฟ้าแลบ ในตอนนี้ทำออกมาได้ฮาและลุ้นไปพร้อมกัน การที่ผู้ชายสองคนในชุดสูทพยายามวิ่งหนีออกจากตึกอย่างทุลักทุเล มันตัดกับบรรยากาศดราม่าก่อนหน้านี้ได้อย่างลงตัว แถมยังมีฉากผู้หญิงขี่รถสกู๊ตเตอร์สีชมพูตามมาอีก มันคือมุกตลกที่แทรกมาได้อย่างชาญฉลาด ทำให้คนดูหายเครียดได้ชั่วขณะก่อนจะเข้าสู่ปมใหม่
ต้องชื่นชมการแสดงของนักแสดงในรักสายฟ้าแลบ โดยเฉพาะผู้หญิงใส่แว่นที่แค่ใช้สายตาก็สามารถถ่ายทอดความโกรธและความผิดหวังออกมาได้โดยไม่ต้องพูดเยอะ หรือแม้แต่ผู้หญิงชุดดำที่พยายามทำตัวนิ่งแต่แววตากลับสั่นไหว มันคือรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำให้ตัวละครมีมิติและสมจริงจนเราเอาใจช่วยไม่ห่าง